نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا یکی از قدرتمندترین ناوگان‌های دریایی جهان است که سابقه‌ای طولانی در نوآوری نظامی دارد. با این حال، مسیر تکامل ناوهای هواپیمابر این کشور خالی از شکست نبوده و برخی از پروژه‌ها به دلایل مختلف به نتیجه نرسیده‌اند. در این مقاله نگاهی به پنج مورد از ناکام‌ترین ناوهای هواپیمابر تاریخ نیروی دریایی آمریکا می‌اندازیم.

۱. USS Langley: نخستین ناو آزمایشی با محدودیت‌های جدی

USS Langley (CV-1) در سال ۱۹۲۲ به‌عنوان اولین ناو هواپیمابر آمریکا وارد خدمت شد. این ناو که پیش‌تر یک کشتی زغال‌بر بود، نقش مهمی در توسعه تکنیک‌های پرواز از عرشه ناو ایفا کرد و به‌عنوان یک آزمایشگاه پروازی عمل کرد. اما سرعت پایین ۱۵ گره‌ای و ظرفیت محدود حمل ۳۴ تا ۳۶ هواپیما، ارزش رزمی آن را به‌شدت کاهش می‌داد. لنگلی در سال ۱۹۳۷ به ناو پشتیبانی هوایی دریایی تبدیل شد و در فوریه ۱۹۴۲ توسط بمب‌افکن‌های ژاپنی آسیب دید و سپس توسط ناوشکن‌های آمریکایی غرق شد.

۲. USS Liscome Bay: فاجعه‌ای در ۲۳ دقیقه

USS Liscome Bay یک ناو هواپیمابر اسکورت از کلاس کازابلانکا بود که در آگوست ۱۹۴۳ به آب انداخته شد. این ناو کوچک برای پشتیبانی هوایی طراحی شده بود، اما در نوامبر ۱۹۴۳ در جریان حمله به جزیره ماکین، هدف اژدر زیردریایی ژاپنی I-175 قرار گرفت. اژدر در نزدیکی انبار بمب هواپیما اصابت کرد و تنها ۲۳ دقیقه بعد، لیس‌کام بِی به همراه ۶۴۴ خدمه غرق شد. عمر عملیاتی این ناو تنها ۱۰۹ روز بود و آسیب‌پذیری شدید ناوهای اسکورت در برابر حملات مستقیم را به وضوح نشان داد.

۳. USS Ranger: سازش‌های پرهزینه در طراحی

USS Ranger که در سال ۱۹۳۴ به خدمت گرفته شد، اولین ناو هواپیمابر آمریکایی بود که از ابتدا با هدف ناو هواپیمابر طراحی و ساخته شد. این ناو با وزن ۱۴۵۰۰ تن و سرعت ۲۹ گره، نتیجه تلاش برای ساخت ناوهای بیشتر در چارچوب محدودیت‌های پیمان‌های دریایی بود. اما این سازش‌ها به قیمت حفاظت زیرآبی ضعیف، زره محدود و عملکرد نامناسب در شرایط آب و هوایی سخت تمام شد. اگرچه رنجر در عملیات‌هایی مانند Torch و Leader موفقیت‌هایی کسب کرد، اما به‌دلیل ضعف‌های ساختاری در نبردهای اقیانوس آرام به کار گرفته نشد.

۴. USS United States: پروژه‌ای که هرگز به آب نیامد

USS United States قرار بود نیروی دریایی آمریکا را به یک ناوگان ضربه هسته‌ای دریایی مجهز کند. این ناو با وزن تقریبی ۶۰ هزار تن و عرشه پرواز یکپارچه، برای پرتاب بمب‌افکن‌های غول‌پیکر حامل سلاح‌های هسته‌ای طراحی شده بود. ساخت آن در آوریل ۱۹۴۹ آغاز شد، اما تنها پنج روز بعد، وزیر دفاع لوئیس جانسون پروژه را لغو کرد. این تصمیم به استعفای وزیر نیروی دریایی جان سالیوان منجر شد و درگیری معروف به «شورش دریاسالاران» را بر سر نقش نیروی هوایی و دریایی در ماموریت هسته‌ای استراتژیک دامن زد.

۵. USS Wasp: قربانی سازش‌های پیمان دریایی

USS Wasp (CV-7) در سال ۱۹۴۰ به خدمت گرفته شد و قرار بود شکاف باقی‌مانده از محدودیت‌های پیمان دریایی را پر کند. این ناو با ۵۱۰۰ تن وزن کمتر نسبت به ناوهای کلاس یورک‌تاون، زره بسیار کم و تقریباً هیچ سیستم دفاعی اژدری نداشت. واسپ ماموریت‌های مهمی از جمله گشت‌زنی‌های بی‌طرفی در اقیانوس اطلس و حمل اسپیت‌فایر برای بریتانیا را انجام داد. اما در سپتامبر ۱۹۴۲، در اقیانوس آرام، توسط دو اژدر زیردریایی ژاپنی I-19 مورد اصابت قرار گرفت. آتش‌سوزی گسترده و غیرقابل کنترلی رخ داد و واسپ کمتر از دو سال و نیم پس از ورود به خدمت غرق شد.

داستان این ناوهای هواپیمابر نشان می‌دهد که حتی در اوج قدرت نظامی، ضعف‌های طراحی و سازش‌های ناخواسته می‌توانند به قیمت جان صدها خدمه تمام شوند و پروژه‌های عظیم نظامی را به شکست بکشانند.