بازگشت ناو هواپیمابر هستهای یواساس آبراهام لینکلن (USS Abraham Lincoln) به بندر خانگیاش در سندیگوی کالیفرنیا، توجه رسانهها و ناظران نظامی را به خود جلب کرده است. تصاویر منتشرشده از این ناو پس از پهلوگیری در تایلند برای مرخصی ساحلی، بدنهای پوشیده از زنگزدگی و آثار فرسودگی گسترده را نشان میدهد؛ موضوعی که پرسشهای جدی درباره توان عملیاتی و نیازهای تعمیراتی یکی از مهمترین داراییهای نیروی دریایی ایالات متحده ایجاد کرده است.
مأموریتی بیسابقه و فرسایشی
بر اساس گزارشهای منتشرشده، آبراهام لینکلن در مجموع ۲۸۶ روز را در دریا گذرانده که ۲۷۴ روز آن یک استقرار عملیاتی پیوسته بوده است. از این مدت، حدود ۲۰۰ روز در منطقه جنگی سپری شده و مأموریت مرتبط با درگیریها پیرامون ایران از ۲۸ فوریه آغاز شده است. فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) اعلام کرده در طول این دوره حدود ۱۰ هزار سورتی پرواز از عرشه این ناو انجام و نزدیک به ۶۸۰ تن مهمات بهکار گرفته شده است؛ آماری که فشار کمسابقهای بر سازه، سامانههای پروازی و خدمه وارد کرده است.
نیروی دریایی آمریکا تأکید کرده که فرسودگی ظاهری مشاهدهشده، عمدتاً سطحی است و ناشی از توقف فعالیتهای نگهداری روزمرهای است که در شرایط صلح توسط خدمه انجام میشود اما در عملیات رزمی طولانیمدت امکان اجرای کامل آن وجود ندارد. با این حال، انتشار تصاویر زنگزدگی گسترده در شبکههای اجتماعی و گزارشهای غیررسمی درباره خستگی خدمه و کمبود منابع، گمانهزنیها درباره ضرورت بازرسیها و تعمیرات فراتر از حد معمول را تقویت کرده است.
مقایسه با وضعیت ناوهای دیگر
برخی مقایسهها، وضعیت فعلی آبراهام لینکلن را هرچند بهتر از ناو آدمیرال کوزنتسوف روسیه دانستهاند که سالهاست بهدلیل مشکلات فنی و ظاهری مورد انتقاد محافل دریایی است، اما آن را فاصلهدار با استاندارد مورد انتظار برای یک ناو عملیاتی کلاس نیمیتز توصیف کردهاند. ناظران میگویند حتی اگر آسیبها صرفاً ظاهری باشد، همین نشانهها میتواند حکایت از فرسایش عمیقتر سامانهها پس از نزدیک به ۹ ماه حضور مداوم در دریا داشته باشد.
آبراهام لینکلن؛ غول ۱۰۰ هزار تنی هستهای
یواساس آبراهام لینکلن از کلاس نیمیتز است؛ کلاسی که ستون فقرات ناوگان هواپیمابری آمریکا را تشکیل میدهد. این ناو حدود ۳۳۲ متر طول و عرض عرشه پروازی نزدیک به ۷۷ متر دارد که مساحتی حدود ۴٫۵ هکتار را پوشش میدهد. وزن آن در بار کامل به حدود ۱۰۰ هزار تن میرسد و با اتکا به دو راکتور هستهای A4W قادر است با سرعتی بیش از ۳۰ گره دریایی حرکت کند. در حالت عملیاتی کامل، این ناو میزبان بیش از ۶۵ فروند هواگرد و نزدیک به ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی است.
چشمانداز تعمیرات طولانیمدت
با توجه به مدت و شدت مأموریت اخیر، انتظار میرود دوره نگهداری و تعمیرات آبراهام لینکلن طولانیتر از روال معمول باشد. نیروی دریایی آمریکا بهطور تاریخی برای دورههای نگهداری برنامهریزیشده حدود شش ماه در نظر میگیرد، اما تجربه نشان داده این بازه میتواند بهمراتب بیشتر شود. برای نمونه، ناو همکلاس یواساس کارل وینسون پس از بازگشت از مأموریت، یک دوره هفتماهه تعمیرات را پشت سر گذاشت و یواساس نیمیتز پس از استقرار سال ۲۰۱۷ تا ۱۵ ماه در دست تعمیر باقی ماند.
برآوردها حاکی است آبراهام لینکلن به بازرسیهای اساسی در بدنه، سامانه پیشرانش، شبکههای الکتریکی و عرشه پرواز نیاز خواهد داشت. برخی گزارشها نیز از احتمال انتقال این ناو به تأسیسات کشتیسازی نیروی دریایی در پوجت ساند (Puget Sound) واقع در برمرتون ایالت واشینگتن حکایت دارد؛ جابهجایی که خود نشانهای از گستردگی تعمیرات پیشرو تلقی میشود.
فشار بر ناوگان و کارخانههای کشتیسازی
خارج شدن یک ناو هواپیمابر کلیدی برای ماهها از چرخه عملیاتی، آن هم در شرایطی که نیروی دریایی آمریکا با کمبود ظرفیت تعمیراتی و فشار بر ناوهای باقیمانده مواجه است، میتواند پیامدهای راهبردی داشته باشد. طولانیتر شدن دورههای نگهداری، ناوهای دیگر را وادار به پوشش مأموریتهای بیشتر میکند و چرخه فرسایش را تشدید میکند؛ چرخهای که به گفته تحلیلگران، کارخانههای کشتیسازی را نیز تحت فشار مضاعف قرار میدهد و توان پاسخگویی سریع ناوگان را در بزنگاههای عملیاتی کاهش میدهد.
در مجموع، هرچند نیروی دریایی آمریکا وضعیت آبراهام لینکلن را تحت کنترل و قابل بازگشت توصیف میکند، اما تصاویر فرسودگی و آمار مأموریت ۲۸۶ روزه این ناو، یادآور هزینههای پنهان استقرارهای طولانیمدت و ضرورت بازتعریف توازن میان حضور جهانی و نگهداشت ناوگان است.
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.