اپل در نسل جدید پرچمداران خود یعنی آیفون ۱۸ پرو و آیفون ۱۸ پرو مکس، سرانجام قابلیتی را که کاربران حرفهای مدتها انتظارش را میکشیدند به دوربین پیشفرض اضافه کرد: کنترل کامل دستی. حالا کاربران میتوانند بدون نیاز به اپلیکیشنهای جانبی، دیافراگم، سرعت شاتر و تراز سفیدی را بهصورت دستی تنظیم کنند و حتی هیستوگرام نوردهی را بهصورت زنده ببینند. اما عرضه انحصاری این ویژگیها برای نسل جدید، موجی از گمانهزنیها درباره توان سختافزاری نسل قبل به راه انداخته است.
شایعه ناتوانی A19 Pro چقدر صحت دارد؟
پس از معرفی آیفون ۱۸ پرو، پستی در شبکه اجتماعی X با بازتاب گسترده ادعا کرد که تراشه A19 Pro بهکار رفته در آیفون ۱۷ پرو اساساً قدرت کافی برای پردازش کنترلهای حرفهای مانند سرعت شاتر و تراز سفیدی را ندارد و به همین دلیل اپل مجبور شده این قابلیتها را تنها به تراشه جدید A20 Pro محدود کند.
این ادعا در نگاه اول جذاب به نظر میرسد، اما وقتی سابقه فنی آیفون ۱۷ پرو و توان واقعی A19 Pro را مرور میکنیم، استدلال آن فرو میریزد. اپل هنگام رونمایی از آیفون ۱۷ پرو، تراشه A19 Pro را «قدرتمندترین تراشه تاریخ آیفون تا آن زمان» توصیف کرد؛ تراشهای که برای پردازشهای سنگین تصویر، اجرای بازیهای AAA، اجرای مدلهای هوش مصنوعی روی دستگاه و مدیریت همزمان چند جریان ویدیویی طراحی شده است.
آیفون ۱۷ پرو قبلاً هم کنترل دستی را تجربه کرده بود
نکته مهمتر اینکه آیفون ۱۷ پرو همین حالا هم از نظر نرمافزاری توان اجرای کنترلهای دستی را ثابت کرده است. اپل حدود یک سال پیش در بهروزرسانی Final Cut Camera 2.0، امکان تنظیم دستی تراز سفیدی، فوکوس دستی و کنترلهای پیشرفته فیلمبرداری را برای دارندگان آیفون ۱۷ پرو و ۱۷ پرو مکس فراهم کرده بود. اگر A19 Pro واقعاً در اجرای چنین محاسباتی ناتوان بود، این قابلیتها اساساً در اپلیکیشن تخصصی اپل ارائه نمیشد.
علاوه بر این، آیفون ۱۷ پرو از قابلیتهای بسیار سنگینتری مانند ضبط ProRes RAW، پروفایل رنگی Apple Log 2 و قابلیت همگامسازی حرفهای Genlock برای تولیدات سینمایی پشتیبانی میکند. پردازش این فرمتها بهمراتب پیچیدهتر از تنظیم یک اسلایدر تراز سفیدی یا سرعت شاتر در اپلیکیشن دوربین است.
تفاوت اصلی؛ سختافزار دوربین جدید نه فقط تراشه
واقعیت این است که برتری آیفون ۱۸ پرو در بخش دوربین، بیش از آنکه به جهش قدرت پردازشی تراشه مربوط باشد، به تحول سختافزار اپتیک و بازطراحی نرمافزار گره خورده است.
برای نخستینبار در تاریخ آیفون، دوربین اصلی آیفون ۱۸ پرو به دیافراگم متغیر فیزیکی مجهز شده است. این لنز میتواند بهصورت مکانیکی میان چهار گشادگی f/1.48، f/1.8، f/2.8 و f/4.0 جابهجا شود؛ قابلیتی که تا پیش از این فقط در گوشیهای پرچمدار خاص اندرویدی دیده میشد. به همین دلیل اپل ناچار شد رابط کاربری جدیدی برای کنترل دیافراگم در اپلیکیشن Camera طراحی کند؛ چیزی که در آیفون ۱۷ پرو با دیافراگم ثابت، موضوعیتی نداشت.
در بخش سرعت شاتر نیز آیفون ۱۸ پرو گسترهای از ۱/۱۶۰۰ ثانیه تا یک ثانیه کامل را در اختیار عکاس قرار میدهد. کاربر میتواند با انتخاب سرعتهای بالا، حرکت سوژه را فریز کند یا با سرعتهای پایین، افکت کشیدگی و موشنبلور خلاقانه خلق کند. بخش White Balance هم اکنون به کاربر اجازه میدهد دمای رنگ را بهصورت دقیق و دستی تنظیم کند تا رنگها در شرایط نوری مختلف طبیعیتر ثبت شوند.
در کنار این سه کنترل اصلی، اپل نمایش هیستوگرام زنده را نیز اضافه کرده تا عکاسان حرفهای بتوانند پیش از فشردن دکمه شاتر، وضعیت نوردهی و تعادل هایلایت و سایهها را بهصورت دقیق ارزیابی کنند.
استراتژی همیشگی اپل؛ تفکیک نرمافزاری نسلها
بنابراین تصویر دقیقتر این است: آیفون ۱۸ پرو «کنترلهای حرفهای بیشتری» دارد، نه اینکه آیفون ۱۷ پرو «توان اجرای آنها را نداشته باشد». اپل مانند سالهای گذشته، بخشی از قابلیتهای نرمافزاری جدید را عامدانه به نسل جدید محدود کرده تا انگیزه ارتقا را افزایش دهد و در عین حال این کنترلها را با سختافزار جدید دیافراگم متغیر هماهنگ کرده است.
این رویکرد برای اپل تازگی ندارد. بسیاری از ویژگیهای iOS در گذشته نیز با وجود توانایی فنی نسلهای قبل، تنها برای مدلهای جدید عرضه شدهاند. در مورد آیفون ۱۸ پرو نیز به نظر میرسد محدودیت، بیش از اینکه فنی باشد، یک تصمیم محصول و بازاریابی است تا تمایز پرچمدار جدید پررنگتر شود.
در نهایت، دارندگان آیفون ۱۷ پرو نباید تصور کنند دستگاهشان از نظر پردازشی ضعیف است؛ آنها همچنان یکی از قدرتمندترین تراشههای موبایلی بازار را در اختیار دارند، اما برای تجربه کامل کنترلهای دستی در اپلیکیشن اصلی دوربین، باید به سراغ نسل جدید بروند یا همچنان از اپلیکیشنهایی مانند Final Cut Camera برای دسترسی به تنظیمات دستی استفاده کنند.
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.